Pirro: Identiteti i një elegance pa kohë

Në universin e Pirro-s, bizhuteria shkon përtej estetikës për t’u shndërruar në një gjuhë identiteti, kulture dhe mjeshtërie. Në këtë rrugëtim krijues, Java e Modës në Milano përfaqëson një moment takimi mes traditës dhe vizionit bashkëkohor, ku çdo detaj mbart një histori dhe çdo krijim shpreh një mënyrë të veçantë të të parit të bukurës.

Në këtë intervistë për G Travel with Style, Xhani Shqerra bisedon me Alba Ruçon, Creative Director të Pirro-s, për frymëzimin që qëndron pas koleksioneve, trashëgiminë artizanale, bashkëpunimin me stilisten Hilda Maha dhe ambicien për ta çuar identitetin krijues shqiptar drejt horizonteve të reja ndërkombëtare.

Alba, kur e kuptove se pasioni për modën dhe bizhuteritë mund të bëhej një mënyrë personale shprehjeje?

Jam rritur mes artizanëve, gurëve të çmuar dhe proceseve krijuese, në një mjedis ku bukuria ndërtohej çdo ditë. Më vonë, studimet në gemologji, udhëtimet dhe interesi për artin, arkitekturën e letërsinë më ndihmuan ta shihja bizhuterinë përtej dekorit. Për mua, moda dhe bizhuteria janë gjuhë të identitetit: më intereson jo vetëm çfarë është e bukur, por pse na prek dhe çfarë historie mbart.

Cila është filozofia që udhëheq Pirro-n?

Në thelb të Pirro-s është dëshira për të ruajtur mjeshtërinë dhe për ta bërë të vlefshme për brezat e ardhshëm. Marka lindi nga vizioni i babait tim dhe respekti i tij për zanatin, detajin dhe cilësinë. Por trashëgimia nuk duhet të mbetet statike; ajo duhet të evoluojë. Ne kërkojmë një dialog mes teknikave tradicionale dhe estetikës bashkëkohore. Luksi i vërtetë, për mua, qëndron te koha, dija dhe autenticiteti i një objekti që mund të trashëgohet.

Nga buron kërkimi artistik pas koleksioneve?

Udhëtimet më mësojnë se si kultura të ndryshme e perceptojnë bukurinë. Më frymëzojnë minimalizmi japonez, mjeshtëria italiane, simbolika antike dhe ngjyrat e Mesdheut. Ndonjëherë pikënisja është një ndërtesë, një teksturë apo një kujtim, jo një motiv i drejtpërdrejtë. Synimi nuk është të kopjojmë të shkuarën, por ta studiojmë dhe ta përkthejmë në një gjuhë të re. Edhe ajo që heqim nga dizajni ka po aq rëndësi sa ajo që shtojmë.

Çfarë përfaqëson pjesëmarrja në Javën e Modës në Milano?

Milano bashkon traditën artizanale me krijimtarinë dhe vizionin ndërkombëtar. Bashkëpunimi ynë me stilisten Hilda Maha na dha mundësinë ta vendosnim bizhuterinë në dialog me veshjen dhe siluetën. Për Pirro-n, prania ndërkombëtare nuk është qëllim në vetvete: duam që identiteti ynë të kuptohet përtej kufijve. Shqipëria ka një trashëgimi të pasur që mund të interpretohet në gjuhën e luksit bashkëkohor. Nuk synojmë t’u ngjajmë të tjerëve, por të njihemi për atë që na dallon.

Si ruhet autenticiteti duke përqafuar inovacionin?

Made in Italy tregon se mjeshtëria mund të jetë njëkohësisht vlerë kulturore dhe ekonomike. Por inovacioni nuk duhet ngatërruar me ndryshimin e pandërprerë. Në një treg që konsumon shpejt imazhe dhe tendenca, mjeshtëria kërkon kohë e durim. Teknologjia dhe proceset e reja duhet ta mbështesin, jo ta zëvendësojnë, mendimin krijues dhe dorën e mjeshtrit. E ardhmja e luksit, besoj, qëndron te krijimet që ruajnë vlerën pasi tendencat kanë kaluar.

Çfarë e bën një krijim Pirro të dallueshëm?

Karakteri i objektit. Filigrani, relievi, puna me metalin dhe detajet e realizuara me dorë krijojnë një gjuhë estetike tonën. Por kompleksiteti nuk është gjithmonë bukuri: një proporcion i menduar mirë apo një detaj i papritur mund të ketë më shumë forcë se dekorimi i tepërt. Më intereson dialogu mes së vjetrës dhe së resë, strukturës dhe spontanitetit. Një krijim i mirë duhet të njihet edhe pa parë logon dhe të zgjojë kuriozitet për historinë e tij.

Sa rëndësi ka historia e një marke dhe komunikimi i saj?

Një markë nuk duhet vetëm të tregojë produkte, por një këndvështrim mbi botën. Për Pirro-n, historia buron nga mjeshtëria, kultura dhe eksperimentimi krijues. Këtë e shohim edhe te orët tona, veçanërisht Primordial Passion, ku orëbërja takohet me artin, skulpturën dhe traditën: ora bëhet rrëfim për kohën dhe kujtesën. Fotografia, filmi, moda, sfilatat dhe përvojat e drejtpërdrejta na ndihmojnë ta përkthejmë këtë univers në emocione. Por komunikimi nuk duhet të mbizotërojë mbi krijimin. Historia jonë ekziston përpara imazhit, te njerëzit dhe puna e tyre.

Cilat janë horizontet e reja për Pirro-n?

Dua ta shoh Pirro-n të evoluojë drejt një universi krijues ku bizhuteria, arti dhe dizajni ndërthuren. Më interesojnë objektet artistike, koleksionet eksperimentale dhe bashkëpunimet me stilistë, arkitektë e artistë. Italia mbetet një referencë e rëndësishme, ndërsa Japonia dhe Koreja e Jugut më tërheqin për ndjeshmërinë ndaj materialit dhe detajit. Ndërkombëtarizimi, për mua, është edhe shkëmbim kulturor. Ambicia nuk është të krijojmë thjesht më shumë, por më mirë dhe me identitet më të qartë.

Cila bizhuteri do të tregonte historinë tënde?

Do të zgjidhja një unazë skulpturore, jo domosdoshmërisht simetrike, me një gur natyral dhe detaje që zbulohen gradualisht. Ajo do të mbante kontrastet që më përkufizojnë: forcën dhe ndjeshmërinë, racionalitetin dhe intuitën, traditën dhe kuriozitetin. Si gemologe, vlerësoj strukturën dhe origjinën e gurit; si grua, e di se jo çdo vlerë mund të matet. Do të ishte një kujtesë e rrënjëve të mia dhe e faktit se identiteti ynë mbetet gjithmonë në transformim.

Bukuria e vërtetë nuk ka nevojë të ngrejë zërin. Ajo lë gjurmë. Çfarë gjurme dëshiron të lësh përmes punës tënde?

Do të doja që puna ime të kishte vlerë përtej suksesit profesional. Trashëgimia nuk matet vetëm me atë që ruajmë, por edhe me atë që kemi guximin të ndryshojmë dhe me mundësitë që krijojmë për të tjerët. Dua të kontribuoj që mjeshtëria shqiptare të shihet si krijimtari e gjallë, me vendin e saj në dialogun kulturor ndërkombëtar. Mbi të gjitha, dua të lë një kulturë ku dija respektohet, krijimtaria inkurajohet dhe njerëzit krenohen me punën e tyre. Nuk do të doja të mbahesha mend vetëm për atë që kam krijuar, por edhe për atë që kam ndihmuar të vazhdojë të krijohet.

“Mbi të gjitha, dua të lë një kulturë ku dija respektohet, krijimtaria inkurajohet dhe njerëzit krenohen me punën e tyre.”

Alba Ruco